تبليغاتX
شاسوسا
          

 

از تمام آن شب دهشتناک

 

که در آن امید هیچ صبحی نمی رفت

 

  فقط سیاهی جوهری بر دست

 

                        شوری اشکی بر گونه

 

                               و تلخی سیگاری بر لب

 

                                                            مانده است ،

 

                                   ...  همین !

 

                                              پس شعرهایم کو؟

 

 

                  -----------------------------------------

 

نمی دانی چه آرامشی است ،

                            کنج ِ آغوش ِ پیرزنی کور

                                                   که ترا همبویِ  عطر مادرانت می نامت .

 

 

+ نوشته شده توسط ساناز در شنبه بیست و هشتم مرداد 1385 و ساعت 0:43 |
 

آینه ، سخت غریبی می کند

  در جشن تنم !

                 در تهی شدنم ، 

                               از تمام تو !

 

                   ---------------------------------------------

 

اینم یه شعر از لورکا :

 

دریا خندید در دودردست

 

دندانهایش کف و لبهایش آسمان .

 

تو چه می فروشی ای دختر غمگین سینه عریان ؟

 

من آب دریاها را می فروشم آقا .

 

پسر سیاه قاطی خونت چی داری ؟

 

آب دریاها را دارم آقا !

 

این اشک های شور از کجا می آید ؟ مادر ،

 

آب دریاها را من گریه می کنم ، آقا

 

دل من و این تلخی بی نهایت ، سرچشمه اش کجاست ؟

 

آب دریا سخت تلخ است ، آقا !

 

 

+ نوشته شده توسط ساناز در پنجشنبه نوزدهم مرداد 1385 و ساعت 14:51 |

              

 

 

 

باز گشتم

 

            از سفر همیشه ام

 

   لمس دستا نت بر تن قلمدان موروثی

 

    سایه ام را از دیار خوا بها

 

              تا کبودی نیلو فران کشا ند 

 

                    با سایه سار سرو در هم آمیخت .

 

      هی

 

        روزگارت گم در سیاهی پیرا هنم ،

 

                                     می شنا سی ام ،

 

                                                         همزاد توا م ،

 

                                           رقاصه ی ا ثیری بتکده های دوردست .

 

خماری ِ ا ندامم را

 

در حسرت ِ مستی ِ شراب ِ همسا لت

 

به تعظیمی ا سطوره ای وادا شته ام .

 

و کریه ترین خنده های پیرمرد قوز را

 

                                           تاب آورده ام .

 

درشکه سیاه را خبر کن ،

 

مستی ِ شراب چند سا له ات

 

تنم را از خستگی این سفر نرها ند .

 

سردی سایه ام را به تو سپردم

 

اما دستا نت دیر شناختنم

 

حال مبهوت تشییع تنم مانده ا ند

 

درشکه سیاه را خبرکن

 

دارم ا نجماد تنم را آرام به خوا ب می برم .

 

نترس ! 

 

سایه سرگردان ِ چشما نم را  هم می برم

 

درشکه سیاه را خبر کن

 

باید برویم ،

 

        به خاک بسپاریَم .

 

 

پ ن : من هنوز ساکن دیار سایه های سرگردا نم !

   

 

 

   

+ نوشته شده توسط ساناز در یکشنبه هشتم مرداد 1385 و ساعت 14:53 |

 

 

زیبای من

تو زیبایی

و این همه ی دارایی من است.

تو زیبایی

و مرا این بس است :

 هر روز اولین نفری

 که با نام می خواندت

منم.

 

 

+ نوشته شده توسط ساناز در جمعه ششم مرداد 1385 و ساعت 16:44 |

      

 

 

 مگر نمی دانی

 

در این حوالی که منم ،

 

زیباترین نام دختران را چه ارزان می فروشند.

 

مگر نمی دانی

 

حرمت بغض را چه آسان می شکنند ،

 

که حال چشمانم را نمی پرسی !

 

مرا به دست که سپرده ای

 

که باد هم

 

خاطر موهایم را آشفته نمی کند.

 

ببین

 

 هنوز گرمند

 

دریاهایی که نشئه ی اشک های منند .

 

...

 

دیگر آب از سر چشمانم گذشته است .

 

          نه بوی دریا مستم می کند

 

          نه عطر اقاقی ، سحر

 

نه حتی فال حافظ ، دلخوشم .

 

فقط تمام برکه های سر ِ راهت را

       

                            گفته ام

 

بیقراری عکست را

 

     به خواب های من آورند .

 

آخر خواب هم

 

 با خیال حضور تو

        سراغی از من میگیرد .

 

+ نوشته شده توسط ساناز در یکشنبه یکم مرداد 1385 و ساعت 15:29 |