کوچه می تپد

زیر سایه رقصان دستانم

که از پنجره بر تنش می تابد.

 

-------------------------

 

کوچه تنها تو می دانی

چقدر بی بهانه

تنت را رفتم و آمدم

تا بیاید .

 

پ ن : می خواستم با یه شعر بلند آپ کنم که این دو تار و دیدم. هر وقت خواسنم بنویسمشون حس کردم که یه چیزی کم دارن یا شاید یه چیزی زیاد ! ولی الان این مهمه که قبل از اینکه به عنوان یه شعر بخوام قبولشون کنم به عنوان دلنوشته های خودم دوستشون دارم . امید که شما هم دوستشون داشته باشین .

راستی اگه فهمیدین که چی کم دارن یا چی زیاد بهم بگین اگرم خوبن،خوب ازشون تعریف کنین!!!

 

 

در گنگی عبور کدام فصل

               خورشید را گم کرده ام

که روز و شب را 

                      به هم آمیخته

  ساعات خویش را به حراج گذاشته ام .

---------------------------------------------------

متن زیر از کتاب تسیان به نوشته ساسان فتاحه ، به نظر من که خیلی قشنگه :

دو نیمه ، نخست نماز بر آوردند ، که نیمی نیم ِ بودنم بود و نیمی نیم ِ بودنم بهر بودنش . بسط هر نیم ،

دو نیم دیگر بود که از آن هر یک ، دو نیمه نخست نماز بر می آوردند و نیمی نیم ِ بودنم بود و نیمی نیم  ِ 

بودنم بهر بودنش ، و بسط هر نیم از آن چار هر یک دو نیم دیگر بود که از آن اینگونه هر نیم بسط دو نیم ِ 

دیگر بود که بسط نیاز بود و محو ِ نماز تا سحر ِ سحر که بسترم از آب معطر گشت و وجودم از نور ِ عرش

منور و خاکسترم همه بر باد شد ...

گفتم :

 

- باورم نمی شه

گفت :

-

گفتم :

- آخه ...

گفت :

- ایمان همیشه یک اتفاق بوده ، اتفاقی که در وجودت می افته و انگار تقسیمش می کنه به دو نیمه ...

 

 

                                    

 

هنوز منم و

دهشتناکی این شب بی پایان

منم و حسرت اشکی که نمی بارد

بغضی که نگران است

دستی که طنازی نمی داند .

منم و سیاهی جوهری بی کلام

منم و تلخی سیگارهای ناتمام

نه شور شعری مانده است

نه شعری که شوری برانگیزد

منم و سیاهی جوهری بی کلام

منم و تلخی این جان نیمه جان !

 

پ ن : حاصل شد این واژه های عجول  !

            ---------------------------------------------------

اینم یه شعر از شاملو :

با کلیدی اگر می آیی

تا به دست خود

ار آهن تفته قفلی بسازم .

گر باز می گذاری در را ،

تا با همت خویش

                  از سنگپاره سنگ

                                         دیواری بر آرم.

باری

دل در این برهوت

دیگرگونه چشم اندازی می طلبد .