چه حال خوشی است برای شعر بازی

کلمات ، زیبا ترینشان را

                                 میان انگشتانم می لغزانند

جاری می شوند از نوک انگشتانم

                               می غلطتند بر تن کاغذ تبدار

چه حیف ! این خون جوشنده

پس می زند قلم را

                              کاغذ را

                           پس می زند دستم را از عشق بازی لغات

دل دل می کند

                 برمیخیزاند ، بازوانم را

                                                     چون مرغان دریایی

                                                                                   بر فراز آبی تنم .

چه حال خوشی است برای شعر بازی

چه حیف دستانم شوری دگر دارند 

                                                   می رقصند

                                                                       و می رقصم میان طوفان بی امان نفس هایم

چه حیف ! پیش از این چه حال های خوشی را حرام کردم

                                                         حرام عشق بازی کاغذ و قلم .

برقص دست من

          ورای آسمان چشمانم

                                        پر بکش

                                                      تا آن امین سرزمین ِ ما

                                              که از چشم خدایان هم پنهان است .