چنان در خود بیهوده ایستاده ام

که در رگهایم پوسیدگی مردابی هزار ساله در حرکت است

و چنان از خویش بیزارم

که با خواب رویاهایم

زخم می زنم بر دیدگانم

ناخن می خراشم از درون بر پیکرم

                                             از هراس فراموشی.

تا با من ماند این درد

                          این داغ 

                                        بی لحظه ای مرهمی.

خونابه ای اشکبارم

که زن می نامیم

بغض در دست

               خشم در مشت 

                                    آه در چشم

به خدایم می نگرم .

تمام نخواهم شد

بغض دیرینه ی تقدیر انسان در من است

تمام نخواهم شد 

بی هیچ فریادی ، خموش

 تا پایان انسان می ایستم

تا به محکمه برمش

خدایم را

حکم بر او خوانم

داغ بر او زنم و در خویش غرقش سازم

من تمام نخواهم شد.