راستی

آسمان را چه خبر از باران؟

پرده را می پرسم

که بر سینه گرفته است

                             سراسر

                                    پنجره ام را.

و شب را و روز را

خیره بر آسمانم

                   مست بر خویش می لولد.

و من غرق در خیال آن همه آبی

                     کابوس های اتاقم را پس می زنم.